Hoe is het om jurylid te zijn?

Onderstaande column verscheen op 30 september jl. op de website van De Jurist

jury

Als jurylid verdien je niets, je loopt het risico dat je relaties beledigt en toch is het de moeite waard. Inmiddels ben ik ruim vijftien jaar lid van de Jury van de Gouden Zandlopers, ik was een flink aantal jaren jurylid voor de bedrijfsjurist van het jaar en ben al twaalf jaar voorzitter van de Jury van de Patroon van het Jaar. 

Maar wat brengt dat nu zo’n jurylidmaatschap? Als je niet oppast brengt het verwarring. Sommige mensen denken dat het een baan is. Dat is het dus niet. Niet qua tijd en ook niet qua vergoeding. Dan is er nog het risico dat er inzendingen zijn van relaties van je bedrijf die geen winnaar worden. Ik zat eens bij een uitreikingsdiner naast een potentiele relatie die dacht winnaar te worden doordat ze aan mijn tafel zaten. Op dat soort momenten zou je willen dat je geen zitting in de jury had.En toch is het superleuk, anders had ik het niet zo vaak gedaan.

Tegenwoordig wordt de prijs voor de Gouden Zandloper georganiseerd door de SDU. Maar bedenker is Pablo van Klinken, oprichter van KSU (tegenwoordig SDU). De soorten prijzen worden vaak jaarlijks vastgesteld. Zo is er bijvoorbeeld sinds een geruim aantal jaren de Legal Design-prijs. Bij de allereerste keer dat er voor deze categorie genomineerd kon worden, kwamen er maar enkele inzendingen binnen. Maar wat waren ze mooi. Het is gewoon geweldig als je zo’n eerste nominatie mag meemaken. Vervolgens zie je dat zo’n nieuwe ontwikkeling echt opgepikt wordt en de jaren erna was het al lastiger kiezen. Met je neus op de nieuwste ontwikkelingen staan, dat maakt het jurylidmaatschap interessant.

Dan is er nog de discussie onderling. Ik heb nu al zo vaak meegemaakt, dat je vooraf de gedoodverfde winnaar denkt te kennen en dat het bij een juryoverleg een totaal andere wending krijgt. Niet omdat de juryleden labiel of slecht geïnformeerd zijn, maar omdat je werkelijk van elkaars inzicht leert en je je mening daarom bijdraait. Daar leer ik iedere keer weer van.

Vervolgens is er de uitreiking zelf. De winnaars voelen zich (eindelijk) gezien voor de inspanningen en het pionierswerk dat ze hebben geleverd. 

De kers op de taart is het nadenken over de Oeuvre prijs en de Acces to Justice prijs. Daar brengt de jury vaak eigen ideeën naar voren en is er dus geen spraken van een zelfbedachte nominatie of een publieksprijs. Wat betreft dat laatste, daar heb ik zelfs een enorme pesthekel aan. Veel prijsvragen drijven op de aanbevelingen via social media. Hoe meer mensen je uit je eigen netwerk mobiliseert, des te  groter de kans op winnen. Dat  is totale nep.

Nee, de winnaar van de oeuvre of acces to justice prijs is iemand die gezien is, erkend is, zonder zichzelf op de borst te kloppen of vriendjes te manipuleren tot stemmen. Die winnaars, dat zijn de echte helden. En als jurylid sta je dan allang in de coulissen, na te genieten van de glorie van de winnaar. Daarvoor doe je het.

Christ'l Dullaert

Christ'l Dullaert

Christ'l is Partner van Le Tableau BV, meer dan 15 jaar gespecialiseerd in tijdelijke plaatsingen van advocaten en kandidaat-notarissen.

© 2005-2021 Le Tableau. Alle rechten voorbehouden.