Column: Hoezo, niks te vertellen?

Onderstaand artikel verscheen 20 augustus jl. op hetgoedeleven.nl 

We zijn gewend geraakt aan luxe buitenlandse reizen, net zoals we ooit verslaafd waren aan roken. Maar vakantie vieren in Nederland is geweldig en we kunnen exotische uitspattingen als mangos ook best afwennen.

 

Ik heb het gevoel dat ik niets te vertellen hebt. Er gebeurt niet veel. En hoe spannend was de zomer in Nederland? De Achterhoek was prachtig, Friesland bij het Sneekermeer van een Biarritz-niveau en de yoga op het strand van Texel om half negen ’s morgens was magisch. 

U snapt het, ik snipperde mijn vakantie. Ik hing niet aan een liaan in Thailand en bevond mij niet tussen de Urzuguren. Het was gewoon Nederland en nu denk ik dat ik niets te vertellen heb.

Wat hebben we elkaar in vredesnaam wijsgemaakt over hoe je je vakantie zou moeten besteden? Er zijn hele tijdschriften en organisaties om deze exotische fantasieën heen gebouwd. Wij hebben leren kennismaken met de mango en nu liggen er het hele jaar door mangos in iedere supermarkt in Nederland.

Ik zag de mangoplantages, ja op wel een van die spannende reizen, in Zuid-Afrika. Hele velden waar ’s morgens vroeg vrachtwagens vol landarbeiders werden afgezet. Hoe kan het dat wij die mango’s nu nog steeds krijgen? Die arbeiders mogen nu toch niet meer zo volgepakt in vrachtwagens zitten?

Wat hebben we elkaar in vredesnaam wijsgemaakt over hoe je je vakantie zou moeten besteden? 

In Friesland deden wij boodschappen in Terherne bij een kleine onafhankelijke supermarkt. Ze bestaan nog. Koop maar eens ergens je dagelijks eten zonder een supermarkt aan te doen. Bijna onmogelijk. In datzelfde Terherne had een van de woonhuizen nog in tegels het opschrift ‘Sigarenmagazijn’. Er is geen kleine winkel meer.

In feite moeten we terug naar de tijd van onze grootouders. Lokaal verbouwen, lokaal kopen. Meer werk voor meer mensen en beduidend minder CO2-uitstoot. Maar we zijn (lees: ik) zo verwend geworden dat ook ik het idee heb niets te vertellen te hebben na een Nederlandse vakantie. En we denken dat een gewone Nederlandse peer toch wel hard is en niet zo sappig en zoet als die Zuid-Afrikaanse mango.

We zijn als de figuranten in een film uit de jaren zestig van de vorige eeuw. Alle personages roken aan een stuk door. Longkanker bestond nog niet. Dat hebben we afgeleerd, we weten nu dat dat de sigaret een verwoestende, verslavende drug is. Op de radio hoor ik zojuist dat roken in speeltuinen waarschijnlijk verboden gaat worden. Zover zijn we inmiddels gevorderd. 

In feite moeten we terug naar de tijd van onze grootouders. Lokaal verbouwen, lokaal kopen. Meer werk voor meer mensen en beduidend minder CO2-uitstoot

Weten we dat straks ook over onze vakantiereizen? Die kosten net als onze mango-lust en het fantasieloze inkopen bij supermarkten uiteindelijk vele banen, en leveren voor weinigen geld op. Het is net zo moeilijk als met die sigaretten. Ben je eenmaal hooked, dan kom je er amper van af.

Meer heb ik eigenlijk niet te zeggen. Er gebeurt niet zoveel? Zelden veranderde de wereld in zo’n korte tijd en zelden was het leven zo goed.

Christ'l Dullaert

Christ'l Dullaert

Christ'l is Partner van Le Tableau BV, meer dan 10 jaar gespecialiseerd in tijdelijke plaatsingen van advocaten en kandidaat-notarissen.

© 2005-2020 Le Tableau. Alle rechten voorbehouden.